Inhoud
- Je eigen positie kennen
- Als het loopt...
- Hoe moeilijk kan het zijn?
- Hoogmoed komt voor de val
- Eén stap tegelijk
- En nu?
Je eigen positie kennen
Het is goed om je eigen positie te kennen om daarop verder te bouwen. Ik moest mijn les echter eerst nog leren. De allereerste afslag op de openbare korte baan was meteen een uitdaging. Terwijl ik me bekeken voelde door andere golfers, sloeg ik als door een afstandsbediening een handpalm groot stuk uit het verzorgde gazon van de afslagplaats.
Maar niemand registreerde het echt. De doordringende blikken van de andere golfers waren er alleen in mijn verbeelding. Mijn vermeende publiek was te veel verdiept in hun eigen gesprek om zich te interesseren voor mijn spel. En zelfs mijn twee medespelers bevestigden mij: bij de afslag kan er ook wel eens wat gras meekomen.
Als het loopt…
En zo slecht, als eerst gevreesd, was mijn afslag helemaal niet. Ik beëindigde hole 1 met twee slagen boven par nadat ik met de tweede pitch de green bereikte.
Een solide prestatie voor een beginner, dacht ik bij mezelf, toen we op weg waren naar de volgende hole. Op een double bogey valt er te bouwen en een gezond zelfvertrouwen voor de komende acht holes te ontwikkelen.
Mijn geluksreeks zette zich naadloos voort op de volgende baan. Zonder enige nevenschade speelde ik mijn golfbal van de tee direct in de buurt van de ruim 70 meter verderop gelegen vlag. Dan nog een perfecte pitch met de sandwedge op de green en tot slot twee nonchalante pogingen voor de putt. Uitstekend.
Alsjeblieft, hoe moeilijk kan dat nou zijn?
Eerst twee slagen boven par, nu nog maar één? Dat rook verdacht veel naar natuurtalent. Naar een golfgenie, zoals in de boeken staat. Als dit zo door zou gaan, stond me een epische dag te wachten. Een hole-in-one op de eerste dag? Dat zou wat zijn. Dat zou een uniek verhaal zijn dat ik mijn achterkleinkinderen nog zou vertellen.
Ik had veel zin in golf en na de catastrofale eerste afslag leek plotseling alles mogelijk. Wat moest er nou zo moeilijk zijn aan golfen? Mijn hoogte- en dieptepunten tijdens de training op de driving range en de putting green, al mijn onzekerheden van tevoren waren als weggeblazen en ik voelde me geweldig. En dat terwijl ik eigenlijk nog helemaal niets gewonnen had.
Hoogmoed komt voor de val
Eigenlijk had het me meteen duidelijk moeten zijn dat ik tot op een bepaald moment gewoonweg ongelooflijk veel geluk had gehad. Na een handvol fatsoenlijke slagen werd ik snel weer met beide benen op de grond gezet. Het geluk was op. Ik speelde steeds meer als – ja, ik zeg het zoals het is – als een bloedige beginner.
Slechts de minste van mijn slagen gingen ook daadwerkelijk waar ik ze wilde hebben. Klaarblijkelijk had ik me laten meeslepen door het aanvankelijke enthousiasme en had ik mezelf genadeloos overschat. Ik speelde zigzaggend over de hele baan en had soms zoveel slagen nodig voor een hole, dat het me ongemakkelijk was en ik hier en daar niet geheel onopzettelijk vergat ze te tellen.
Eén stap tegelijk
Objectief gezien had ik geen schijn van kans om mijn twee medespelers bij te houden. Hoewel ik geen moment treuzelde, moesten we tussendoor zelfs achteropkomende spelers doorlaten om de hele wedstrijd niet stil te leggen.
Voor het lange geduld dat mijn vrienden hebben getoond, ben ik hen vandaag nog dankbaar. De negen holes die we op de openbare korte baan van de golfbaan speelden, toonden me mijn plek in de golfwereld. Ik was net begonnen met golfen, had misschien wat talent, maar slechts een vaag idee van de juiste techniek en geen balgevoel. Ik zou nog veel moeten leren om mijn spel zo te ontwikkelen dat ik andere spelers op gelijke hoogte kon ontmoeten.
En nu?
Dat ik nog maar aan het begin stond, maakte me niet bang. Ik had die dag veel over mezelf geleerd en kende nu, na de vele hoogte- en dieptepunten, eindelijk mijn positie. Ik voelde me gegrond en klaar om te beginnen. Uiteindelijk kan ik met volle zekerheid zeggen: Ik had echt zin in golf. Het kon dus beginnen.