Inhoud
- Een sprong in het diepe
- Baan vrij? Ik kom eraan.
- Voeten, armen, heupen, schouders – alles in positie?
- Afslag onder verzwaarde omstandigheden
- En nu: Snel weg!
- Mond afvegen, verdergaan!
Een sprong in het diepe
Tijdens mijn eerste bezoek aan de golfbaan werd ik direct in het diepe gegooid. Niet eerst voorzichtig het water in waden en wennen aan de nieuwe omgeving. Ik maakte een spectaculaire koprol met salto – en dat gevoelsmatig vanaf de 10 meter hoge duikplank. Zo voelde het tenminste. Maar toch: het werd geen buiklander!
Eerst gingen we naar de driving range en de putting green, waar ik de basis uitgelegd kreeg en voor het eerst met een aantal golfclubs kon kennismaken. Ik probeerde mijn eerste swings en deed het, God mag het weten, helemaal niet zo slecht. En voordat ik het wist, hadden we al besloten om een korte ronde op de oefenbaan te spelen.
Baan vrij? Ik kom eraan.
Je voelt je toch een beetje een echte golfer als je in vol ornaat naar de oefenbaan loopt. De zonnebril op je neus en de handen nonchalant in je broekzakken. De golfbag eenzijdig op de schouder en een tee speels tussen de vingers heen en weer bewegend. De tegemoetkomende golfers knikte ik opzettelijk ontspannen toe, terwijl ik probeerde mezelf niet te outen als beginner, of zoals dat in golfjargon heet: een "rabbit".
Misschien had ik tijdens onze wandeling naar de putting green me beter kunnen concentreren op de naderende afslag op de eerste hole. Eenmaal aangekomen konden we gelukkig direct aan de slag. De voorgaande golfers waren al aan het putten en zouden waarschijnlijk al weg zijn voordat wij de eerste bal hadden afgeslagen. We positioneerden onze tassen dus naast de tee – het afslagvlak – en dobbelden om de speelvolgorde. Twee, drie korte opmerkingen over de regels en daar gingen we dan.
Voeten, armen, heupen, schouders – alles in positie?
Eerst waren mijn beide begeleiders aan de beurt. Ik had de kortste getrokken, wat ik stiekem wel prettig vond. Hierdoor had ik de mogelijkheid om de beweging bij de afslag nog eens precies in mij op te nemen. Toen ik aan de beurt was, probeerde ik me te herinneren hoe de afslagen op de driving range voelden, in de hoop deze nu te kunnen reproduceren.
Ik probeerde alles precies zo te doen als ik het de afgelopen uren keer op keer geoefend had. Ik lette nauwkeurig op de juiste stand van mijn voeten, de correcte armhouding, de dynamische rotatie van heupen en schouders. Natuurlijk was de complexe beweging mij nog niet volledig eigen.
Afslag onder verzwaarde omstandigheden
Ik stond al klaar voor de afslag, toen ik in mijn ooghoek zag hoe een andere groep zich klaarmaakte voor een korte oefenronde op de oefenbaan. Toen ze dichterbij kwamen, vertraagden ze hun tempo en hielden enige afstand om mij niet te storen tijdens het spel. Ik probeerde kalm te blijven, maar hun vermeende blikken voelde ik toch als kleine speldenprikjes in mijn rug.
Het gevoel dat honderden toeschouwers kritisch over mijn schouder me keken en elke beweging kritisch beoordeelden, zorgde ervoor dat ik in een fractie van een seconde alles vergat wat ik de afgelopen uren moeizaam had geleerd. Mijn hoofd was plotseling leeg. Alles weg! Maar voordat ik de tijd had om mezelf te herpakken en opnieuw te beginnen, ging mijn lichaam zelfstandig aan de slag. Er gebeurde iets vreemds: ik kon mezelf observeren hoe ik als een afstandsbestuurde uithaalde en de bal als geautomatiseerd sloeg.
En nu: Snel weg!
Naast de bal verlieten ook mijn houten tee en een handpalm-groot stuk gras met een hoge boog het afslagvlak. Wat was er zojuist gebeurd? Waarom had ik de bal geslagen, terwijl ik er nog helemaal niet klaar voor was? Zonder er verder over na te denken, besloot ik snel de situatie te ontvluchten. Ik liep naar mijn tas en stopte de totaal bevuilde ijzerhaastig tussen de andere golfclubs. Daarna ging ik op zoek naar mijn bal.
Deze had ik voor het laatst gezien toen hij met indrukwekkende effect richting een kleine groep bomen aan de rand van de baan vloog om daar in het dichte gebladerte te verdwijnen. Onderweg wierp ik een laatste blik terug en plotseling viel er een enorme steen van mijn hart. In tegenstelling tot mijn vrees waren mijn vermeende toeschouwers te druk met zichzelf en hun geanimeerde gesprek bezig om mij en mijn pathetische poging te kunnen waarnemen. Oef! Geluk gehad!
Mond afvegen, verdergaan!
Ook mijn beide begeleiders gingen niet verder in op mijn slag en de achtergelaten krater in het afslagvlak. Gezien mijn nog zeer jonge golfcarrière en het feit dat er bij de afslag wel eens wat gras mee kan gaan, was mijn slag, puur resultaatgericht bekeken, helemaal niet zo slecht. Gelukkig was hij tegen een tak gestoten en lag goed speelbaar in het middelhoge gras.
Met mijn tweede pitch kon ik de green al bereiken en beginnen met putten. In tegenstelling tot mijn eerdere prestatie op de putting green, slaagde ik er vrij aardig in om de bal in het eerste van de negen holes te putten, zodat ik uiteindelijk de baan met twee slagen boven par kon beëindigen. Ik verheugde me al enorm op de komende holes en kon de volgende afslag nauwelijks afwachten …
Als je wilt, kan ik direct een meta-beschrijving voor aflevering 5 formuleren (dat had je toch gevraagd)