Inhoud
- Eerste stappen
- Putten is net als minigolf - of toch niet?
- Weinig (!) swing bij het putten
- En daar gaan we!
- Klaar voor een spelletje?
Eerste stappen
Vooral missers en daartussen af en toe een goed geslagen bal - zo kan ik mijn eerste 'stappen' op de driving range samenvatten. Maar na verloop van tijd kwam het plezier. En met het plezier kwam beetje bij beetje de ambitie. Na een korte adempauze wachtte de volgende les op de putting green alweer op mij...
Putten is net als minigolf - of toch niet?
Op weg naar de putting green kreeg ik eindelijk de gelegenheid om even adem te halen en de afgelopen twee uur op de driving range te laten bezinken. Ik had immers voor het eerst een echte golfclub in mijn hand en was meteen in het diepe gegooid. Maar daarvoor had ik het Godzijdank niet slecht gedaan. Althans, dat bevestigden mijn twee medespelers.
Misschien had ik me tijdens onze wandeling naar de putting green beter kunnen concentreren op de naderende taak, het 'putten', in plaats van mentaal te rusten op de eerste lofuiting. Want tegen mijn verwachtingen in bleek putten moeilijker dan ik had vermoed. "Putten is toch eigenlijk net als minigolf", dacht ik toen we de tassen neerzetten, de putters pakten en het oefenterrein betraden. Maar wat vergiste ik me...
Weinig (!) swing bij het putten
Dat putten toch veeleisender is dan een ontspannen rondje minigolf met mijn kleine nichtje, merkte ik al bij mijn eerste poging. Weliswaar raakte ik de bal precies zoals ik me had voorgenomen, maar hij reageerde niet precies zoals ik gewild had. Ik had de tip van mijn vriend genegeerd, die zei dat ik maar heel weinig swing nodig had voor mijn putt. Maar toen was het al te laat.
De bal van mijn eerste poging nam direct na de slag flink snelheid op, schoot langs de hole en rolde over de green heen. En weg was hij. Diep verdwenen in een struik. Toen ik me geïrriteerd naar mijn vriend draaide, had hij alleen een leedvermakelijke glimlach voor mij over. Hij haalde zijn schouders op en zei: "Die was waarschijnlijk een beetje hard..."
En daar gaan we!
In de daaropvolgende pogingen tastte ik steeds dichter naar de hole. Blijkbaar had ik het balgevoel van de driving range meegenomen naar de putting green. Maar gelukkig kon ik me relatief snel aanpassen aan de nieuwe uitdaging. Bovendien waren we alleen op de putting green, zodat ik tijd had om te experimenteren en rustig te oefenen.
Slag na slag leerde ik de helling van het speelveld beter in te schatten, zodat ik na enige tijd ook wel eens een bal in de hole kon laten verdwijnen. Vooral trots ben ik tot op de dag van vandaag nog op mijn allerlaatste putt die dag: over een afstand van zeker vijf meter viel de bal uiteindelijk, nadat hij een lichte bocht had gerold, boterzacht in de hole. Perfect!
Klaar voor een spelletje?
Het is niet gemakkelijk om na meerdere uren op de driving range de knop in je hoofd om te zetten en van het ene op het andere moment gevoelig te putten. Maar ik sprak mezelf moed in. Immers, bij een echt golfspel zouden krachtige drives en gevoelige chips en putts elkaar vaker afwisselen. De overgang zou me dan zeker niet zo moeilijk vallen.
Relatief snel had ik al goede vorderingen gemaakt. Ik had een gevoel gekregen voor de spreiding van mijn slagen. Daar was ik erg trots op. Ik voelde me er klaar voor, toen we besloten om ter afsluiting van de dag nog een klein spelletje te spelen op de openbare korte baan. Op weg naar de baan werd ik langzaam zenuwachtiger. Nu waren we niet meer op onszelf. Nu speelden er voor en achter ons echte golfers. En ik er middenin?