Inhoud
- Eerste indrukken
- „Golf“ hangt in de lucht…
- Daar gaan we!
- Crashcursus en eerste swings op de drivingrange
- Voeten, heupen, schouders, polsen – alles op de juiste plaats?
- Even diep ademhalen en dan naar de puttinggreen
Eerste "stapjes" op de drivingrange en heel veel nieuwe indrukken.
Toen ik de smalle weg richting de golfbaan reed, besefte ik langzaam: nu gaat het beginnen! Nu zal blijken of golfen iets voor mij is. En of ik überhaupt geschikt ben om te golfen...
„Golf“ hangt in de lucht…
Al op weg naar de parkeerplaats van de golfbaan kreeg ik de gelegenheid om een snelle blik op de golfbaan te werpen. De verzorgde baan met zijn bomen, de glooiende heuvels onderbroken door enkele zandbunkers. Het perfect gemaaide gazon, dat nog nat glinsterde van de ochtenddauw in de ochtendzon, en het uiterst indrukwekkende clubhuis aan het einde van het kleine straatje.
Ik voelde me een beetje alsof ik me midden in een filmdecor bevond. De baan zag eruit zoals ik hem kende van foto's op internet, en toch leek hij me op dat moment anders. Alles zag er in het echt nog een stukje groter en indrukwekkender uit. Het is moeilijk te zeggen waarom – ik denk dat er gewoon "golf" in de lucht hing.
Daar gaan we!
Op de grote parkeerplaats tegenover het clubhuis herkende ik mijn vriend, die net bezig was zijn golftas uit de kofferbak van zijn auto te tillen. Hij had zijn zoon meegenomen, die, hoewel een stuk jonger dan ik, al verschillende keren golf had gespeeld. Ook hij had zijn eigen set golfclubs en zijn eigen golftas meegenomen.
Toen ze me mijn clubs voor die dag lieten zien, probeerde ik mijn euforie te bedwingen. Het waren weliswaar niet mijn eigen clubs, maar "slechts" een paar oude, afgedankte clubs uit de kelder, toch was het voor mij een heel bijzonder moment. Vol trots zwaaide ik de ietwat verouderde tas over mijn rechterschouder en ging ik samen met mijn twee metgezellen richting de hoofdingang van het clubhuis.
Crashcursus en eerste swings op de drivingrange
Nadat we ons hadden aangemeld, was er geen tijd te verliezen. We gingen meteen richting de drivingrange en zochten drie vrije, naast elkaar gelegen afslagmatten. Terwijl ik nog probeerde een overzicht te krijgen van de clubs in mijn tas en er niet uitzag als een onervaren beginner, hadden de andere twee al ballen voor ons geregeld.
Hoewel de drivingrange goed bezocht was en enkele spelers naast ons insloegen, had ik nooit het gevoel bekeken te worden. Tegen mijn verwachting in kon ik me volledig concentreren op de uitleg van mijn begeleider en zijn tips en adviezen als een spons in me opnemen. Na een eerste korte crashcursus pakte ik de door de jaren en enkele wedstrijden getekende ijzer 9 uit de tas en begon ik met de eerste proefswings.
Voeten, heupen, schouders, polsen – alles op de juiste plaats?
Beide voeten parallel aan elkaar, ongeveer schouderbreedte uit elkaar. Eerst de linkerhand licht gebogen aan de club, dan de rechter er zachtjes op. Licht door de knieën en de rug recht duwen. Iets naar voren buigen en de heup laten roteren. Eerst zonder bal, dan met. En het allerbelangrijkste niet vergeten: "Zwaaien, niet slaan!"
De tijd vloog voorbij, terwijl ik probeerde op elk detail van mijn houding en elke beweging te letten. Wanhopig probeerde ik het gevoel van de swing vast te houden, als ik eenmaal een acceptabele bal sloeg. Maar elke keer als ik dacht "Nu! Nu heb ik het begrepen", mislukte de volgende poging des te erbarmelijker. Toen ik voor het eerst op de klok keek, waren er bijna twee uur verstreken sinds onze aankomst.
Even diep ademhalen en dan naar de puttinggreen
En al na een paar minuten begon mijn hoofd behoorlijk te bonken. Het kostte me mijn volledige concentratie om me te richten op de stortvloed aan instructies en tips. Ook merkte ik na verloop van tijd de ongewone houding en de swings in mijn polsen, mijn dijen en mijn rug. Het voorstel om naar de puttinggreen te gaan kwam dan ook precies op tijd.
Hoewel het voor mij zou betekenen dat ik weer nieuwe bewegingen moest leren, deed de korte pauze en de wandeling over de mooie baan me echt goed. Ik strekte me uit en probeerde mijn spieren en gewrichten te versoepelen en te ontspannen. Ook had ik voor het eerst de gelegenheid om een grote slok uit de waterfles te nemen en alles even te laten bezinken.
Ik geef toe, veel van de ballen die ik op de drivingrange "speelde", bleken vreselijke missers te zijn. Ze vlogen soms naar links, soms naar rechts. Soms recht, soms in een boog. En toch had ik er steeds meer plezier in. Vooral wanneer een bal – ook al was het eerlijk gezegd vaak puur toeval – als aan een touwtje de tee verliet om bij de 100 meter markering te landen, groeide mijn ambitie merkbaar.
Ik kreeg zin om aan mijn techniek te sleutelen. Stap voor stap mezelf steeds verder te verbeteren. De bal tot aan het einde van de drivingrange te kunnen slaan. Elke keer als ik uithaalde voor de afslag. Maar zou het mij op de puttinggreen en later op de korte baan net zo vergaan? Ik was benieuwd...